მაო სუგიიამას რეცეპტი: საკუთარი გენიტალიების ბრაწულა

მაო სუგიიამამ, იაპონელმა ასექსუალმა არტისტმა და აქტივისტმა, 2012 წლის 31 მარტს, ოცდამეორე დაბადების დღეზე, ტოკიოს საავადმყოფოში გენიტალიის მოკვეთის ოპერაცია ჩაიტარა. ოპერაციის შემდგომ, მან მოკვეთილი სასქესო ორგანო მოითხოვა და საკუთარ მაცივარში გაყინა.
8 აპრილს, მაომ ტვიტერის საშუალებით, ადამიანები მისი სასქესო ორგანოს უკანასკნელი გზის ღონისძიებაზე მოიწვია (ორიგინალ ტვიტს ვერ მივაგენი, თუმცა ტექსტი შემორჩენილია: [Please retweet] I am offering my male genitals (full penis, testes, scrotum) as a meal for 100,000 yen…Will prepare and cook as the buyer requests, at his chosen location.).
13 აპრილს, 70-მდე შეკრებილი ადამიანის წინაშე, მაომ დაიწყო გენიტალიისგან ბლიუდის მომზადება.

წმ. სებასტიანის ხატი იუკიო მიშიმას წამებულებაში


ტექსტი მცირე ცვლილებებით, ითარგმნა სტივ კოქსის სტატიიდან, "წმინდა სებასტიანი"

იუკიო მიშიმა ოცდასამი წლის იყო, როდესაც "ნიღბის აღსარება" დაწერა (1948 წ.). დაბადებულმა როგორც, კიმიტაკა ჰირაოკა, წიგნს ფსევდონიმი, მიშიმა დააწერა, რადგან ლიტერატურის არმოყვარე მამას არ გაეგო. ავტობიოგრაფიული რომანი მოზარდი ბიჭის შესახებ იყო, რომელიც საკუთარ თავში ჰომოსექსუალობას აღმოაჩენს.
მანამდე, მასში ფორმირდება ცხოველი ინტერესი რაინდებსა და რაინდობაზე. გატაცება თანდათანობით გადაიზრდება სიკვდილისა და სადომაზოხიზმის ფანტაზიებში. ბავშვობისას, ის "აღფრთოვანებული წარმოიდგენდა სიტუაციებს, რომლებშიც ბრძოლისას იღუპებოდა ან ვინმე კლავდა".¹

სკოლის მოსწავლე, რამდენიმე მეგობარ გოგოსთან ომობანას თამაშისას, ის ძირს ეცემა, "აღტაცებული იმ მდგომარეობით, რომ ძირს ვეგდე, დაგრეხილი და დაცემული. ეს იყო ენით აუწერელი სიამოვნება, ეგდო დაჭრილი და მიუახლოვდე სიკვდილს".²
როდესაც მასში სექსუალობა იღვიძებს და ობიექტის ძიება იწყება, აღმოაჩენს, რომ ეროტიულ მიზიდულობას კაცის სხეულის მიმართ ავლენს, რომელსაც ის ზღვის სანაპიროზე ხედავს. მოგვიანებით, ის "ერექციას განიცდის, სიკვდილის, სისხლის გუბეების და დაკუნთული სხეულის წარმოდგენისას, ასევე სამურაების მიერ საკუთარი მუცლის გამოფატვრის და ტყვიით მოკლული ჯარისკაცების სცენების ფანტაზირებისას".³

ასები

Vilhelm Hammershøi "White Doors"
ვინც ზურგზე წევს და ხეს შეჰურებს, ისიც მაღლაა,
ათას ყუნწსა და ტოტს უერთდება, მიედინება ნაკადებად.
წინ და უკან ქანაობს მათთან.
ზის კატაპულტის აწყვეტილ სკამდე, რომელიც გარბის ულტრასიჩქარით.
ისე ჩანს, რომ წელს ხელოვნებაში ასებს მივაღწევ. სულ მაინტერესებდა, როგორი გრძნობა დამეუფლებოდა ან რა დამთვარდებოდა, ან რა დაიწყებოდა.
ციფრები თავს დამტრიალებენ და ვერ ვიგებ, მაინც რატომ აქვთ ამხელა ზემოქმედება ჩემს ცხოვრებაზე. ალბათ, ყველა ადამიანი ასე იქნება. კი, უეჭველად. გამეორებებიც რომ ძალიან მღლის? აი, ისევ მოვიდა წელიწადის რომელიღაც დღე და უნდა აღინიშნოს ესა თუ ის თარიღი. ციფრებმა შექმნეს ადამიანი? უნდა ვეცადო, რომ მოახლოებული გაცვეთილი განუმეორებლობა ან საერთოდ დავივიწყო ან მართლა განსაკუთრებულად და განუმეორებლად ვაქციო. უბრალოდ, თითქმის სულ პირველი ამბავი ხდება.
ვარსკვლავიანი ცის ქვეშ ვდგავარ.
ვგრძნობ სამყარო როგორ შედის და გამოდის
ჩემს პალტოში,
როგორც ჭიანჭველების ბუდეში.

ჰანა ვილკე - ფემინისტი ხელოვანი ფემინიზმის წინააღმდეგ

S.O.S.
მოკლე ბიოგრაფია
To diffuse self-prejudice, women must take control of and have pride in the sensuality of their own bodies and create a sensuality in their own terms, without referring to the concepts degenerated by culture… to touch, to smile, to feel, to flirt, to state, to insist on the feelings of the flesh, its inspiration, its advice, its warning, its mystery, its necessity for the survival and regeneration of the universe.
ჰანა ვილკე პიონერი ფემინისტ-კონცეპტუალისტი არტისტი იყო, რომელიც მუშაობდა ქანდაკებაში, გრაფიკაში, ასამბლაჟში, ფოტოგრაფიაში, პერფორმანსსა და ინსტალაციაში. ინოვაციური და კონტროვერსიული მთელი სიცოცხლის მანძილზე, ვილკე მიიჩნევა პირველ ფემინისტ არტისტად, რომელმაც ვაგინა ხელოვნებაში მხატვრულ სახედ აქცია.

ჰანა ვილკე, მეორე შვილი სელმა და ემანუელ ბუტერისა, დაიბადა ნიუ იორკში, 7 მარტს, 1940 წელს და მისი დაბადების სახელი იყო არლენ ჰანა ბუტერი. სკოლის დამთავრების შემდეგ ჰანამ სამხატვრო აკადემიაში ჩააბარა. 1962 წელს, სწავლის წარმატებით დასრულების შემდეგ მას საბაკალავრო ხარისხი ქონდა ხელოვნებათმცოდნეობასა და სამეცნიერო განათლებაში.

მთელი მისი კარიერის განმავლობაში ვილკე ხელოვნებას ასწავლიდა, ატარებდა ვორკშოპებს, მონაწილეობდა დისკუსიებსა და კონფერენციებში, ინტენსიურად ატარებდა ლექციებს და რა თქმა უნდა, ამ ყველაფრის ამოსავალი წერტილი ქალი და ხელოვნება იყო ანუ რას ნიშნავდა, იყო ქალი ხელოვნების სამყაროში. 1972 წელს მანჰეტენზე მდებარე სამხატვრო სკოლას შეუერთდა, სადაც კერამიკის განყოფილება დაარსა და ასწავლიდა სკულპტურასა და კერამიკას 1991 წლამდე. ის იყო ერთ-ერთი პირველი ნიუიორკელი არტისტი, რომელმაც ისტორიულ უბანში, სოჰოში გახსნა არტ სტუდია.

ცეცხლოვანი სილამაზე - ვერნერ შროეტერი თარიღებში


ახალი გერმანული კინოს შავი ვარსკვლავი, აკიაფებული სამოცდაათიან წლების დასაწყისში, იმავე პერიოდში, როცა რაინერ ვერნერ ფასბინდერი და ვიმ ვენდერსი აინთნენ, ვერნერ შროეტერი ორმოცი წლის განმავლობაში, თითქმის ოცდაათი ფილმით იწვოდა უცნაური, მანათობელი ცეცხლით.
მელომანი, პოეზიისა და ლიტერატურის დიდი მოყვარული, კინემატოგრაფისტი გახდა, თეატრის და ოპერის რეჟისორი - ტექსტის, მუსიკის დიდი სიყვარულის გამო, მაგრამ ყველაზე მეტად კი, დივებისა და ქალი მსახიობების სიყვარულის გამო, რომლებიც აჯადოვებდნენ და აღაფრთოვანებდნენ მას - კალასი, მაგდალენა მონტესუმა, ინგრიდ კავენი, ბიოულ ოჟე, ქეროლ ბუკე თუ იზაბელ იუპერი.

მისი პირველი ფილმების, "ნევრაზია" (1968), "არგილა" (1969), "ეიკა კატაპა" (1969), "Willow Springs" (1973), თემები სიყვარული, სიკვდილი, სიცოცხლეა. ამ პერიოდის კულმინაციაა, "მარი მალიბრანის სიკვდილი" (1971). მართალია ვერნერ შროეტერს დიდხანს მოუწია საკუთარი ჩაკეტილობის მოთმენა ანდერგრაუნდ კინოში, განპირობებულს მისი თამამი, არათხრობითი ნამუშევრებით, რომლებიც უორჰოლთან აახლოვებდა მას, რომ ბოლოს და ბოლოს შეძლო მოოქროვილი გისოსებისგან თავის დაღწევა ფილმებით, "The Reign of Naples" (1978) და "Palermo or Wolfsburg" (1980) - ფილმები, რომლებიც საკუთარ სუბიექტურობაზე მეტ რეალურობას ქმნიდნენ. ოთხმოციან წლებში ის ფილიპინებიდან პორტუგალიაში და არგენტინაში მოგზაურობს, სადაც ქმნის ლირიულ, უხეშად რეალისტურ და ალეგორიულ ფილმებს, ეს ყველაფერი კი გვირგვინდება "მალინათი" (1991), გიჟური ფილმით ხელოვნების შესახებ. მოგზაურობის შთაბეჭდილებები კი თავს იყრის მის უკანასკსნელ ოპუსში, "ძაღლური ღამე" (2008).

ის რაც დავკარგეთ, ის რაც უნდა გაგვახსენდეს

"ქრისტინას ძალიან უხარია, როდესაც მასთან მივდივარ. უხარია, რომ მისი შესაძლებლობების რწმენა მაქვს. უხარია, ერთად რომ დავდივართ და ერთად ვსეირნობთ. ქრისტინასთვის გზის სწავლება ერთ-ერთი საქმე იყო, რომელიც დამავალეს. უნდა მესწავლებინა, როგორ გადაადგილებულიყო უსაფრთხოდ სახლიდან სამსახურამდე; როგორ გადასულიყო ქუჩაზე, როგორ ემგზავრა ავტობუსით, სამარშრუტო ტაქსით, მეტროთი; როგორ აეღო ბილეთი, როგორ მოქცეულიყო საზოგადოებაში, როგორ ეყიდა ნივთები, როგორ ემართა ფული. ეს ყველაფერი მე უნდა მესწავლებინა მისთვის, თუმცა მან ბევრად მეტი მასწავლა! მასწავლა, ცხოვრება დამენახა პატარ-პატარა ბედნიერებებით, რომლებსაც ბავშვობის შემდეგ ვერ ვხედავდი. ვერ ვხედავდი ლამაზ ყვავილებს, ვერ ვხედავდი მზიან დღეს, ვერ ვხედავდი ბავშვებს და ვერ ვგრძნობდი გაზაფხულის ყვავილების სურნელს. ამით ბედნიერების მიღება ბავშვობის შემდეგ აღარც მიცდია. ქრისტინა კი სწორედ ასეთი პატარ-პატარა ამბებისგან იღებს სიხარულს."

გოჩა გაბოძე - სამოქალაქო აქტივისტი

"მიყვარს, სახლში რომ ვსხედვართ მე და დედა, ის თავისთვის უზის ლეპტოპს, მე - ჩემთვის და უცებ, ვეტყვი - დე, მოდი საახალწლო მენიუ მოვიფიქროთ - და იმასაც თვალები გაუბრწყინდება, ტაშს შემოჰკრავს (მართლა) და მეტყვის - მოდი!
ყოველ წელს თითქმის ერთნაირი მენიუ გვაქვს, მაგრამ ჩვენ მაინც ფურცელზე ჩამოვწერთ ხოლმე და გვიხარია, როცა უკვე თვალსაჩინო ხდება ეს "ტოლმა" და "საცივი", "გოზინაყი" და "კანფეტები".
მამა და მიშკა ჩვენი საახალწლო ჟრიამულისგან განსხვავებით, თავშეკავებულები არიან. მე რომ ნაძვის ხის სურათს გავუგზავნი მიშკას, ყოჩაღ-ო მომწერს, იმაზე, რომ მოვრთე. 12 საათზე, მამა შამპანურს რომ გახსნის, ოდნავ იღიმება, როცა დედა აღტაცებული სათითაოდ გვკოცნის ყველას და გოზინაყის პატარა ნაჭრებს გვაჭმევს."


"ცხოვრება გაცილებით მრავალფეროვანია, მაგრამ ადამიანები ამას ვერ ამჩნევენ. ისინი შეგრძნების ხუთი ორგანოთი მიღებული ინფორმაციის ძალზე მცირე ნაწილს აქცევენ ყურადღებას. ავიწყდებათ, რომ ყავის სმისას ჩიტუნას გააყოლეს თვალი, ივიწყებენ ყავის შესანიშნავ არომატს. არც სინათლის სხივი ახსოვთ, რომელიც ფოთლებს ეცემოდა. ავიწყდებათ, რადგან არ აკვირდებიან - ისინი ხომ ჩქარობენ და ცდილობენ, სწრაფად დალიონ ყავა, რათა ოფისში გაიქცნენ იმ საქმეების მოსაგვარებლად, რომლებსაც სერიოზულად მიიჩნევენ.
ეს საქმეები, გარკვეული აზრით, შეიძლება მნიშვნელოვნად მივიჩნიოთ. მათი მეშვეობით ხომ ფულს ვშოულობთ. ადამიანები მომავალზე არიან მიჯაჭვულები და ვერ იღებენ სიამოვნებას. შეიძლება ისეთ რაიმეში დააბანდეს ფული, რაც იმგვარ მომავალს მოუტანს, როგორზეც მთელი ცხოვრება ოცნებობდნენ. მაგრამ ეს არ მოხდება, რადგან მომავალი - მათი "ხვალ" არასოდეს დადგება. დრო სინამდვილეში არ არსებობს. დრო წარმოსახვაა. არსებობს მხოლოდ "დღეს". არაფერი იქნება დღევანდელი დღის გარდა. თუ არ გეცოდიდნებათ, როგორ იცხოვროთ დღევანდელი დღით, მუდამ საგონებელში ჩავარდებით". 

რეინჰარდტი როგორც გრძნეული

რეინჰარდტის შემოქმედება Golden Gate-ის ხიდზე აცოცებულ ნისლს ჰგავს - რაც უფრო მეტია დაფარული, მით მეტია სანახავი. ისევე როგორც ყველა კარგმა ჯადოქარმა, რეინჰარდტმაც იცოდა, რომ საკუთარი მაგიურობა და მისტიურობა, დამალული უნდა ყოფილიყო.

მისი ნამუშევრების სულიერება და მჭვრეტელობითი ბუნება ძალზედ მნიშვნელოვანია მთელი დასავლური სამყაროსთვის. გამიმართლა, როდესაც მომეცა შესაძლებლობა დავსწრებოდი რეინჰარდტის რეტროსპექტივის გახსნას Jewish Museum-ში 1966 წელს, და არასდროს დამავიწყდება, თუ როგორ წარმოაჩინა მისმა უცხო ნამუშევრებმა ნიუ იორკის ახლებურება. ფილოსოფიურად, რეინარდტს სრული უფლება ჰქონდა დასახლებულიყო დასავლეთის სანაპიროზე. სრულიად სამართლიანია, ედ რეინჰარდტის და ჯონ მაკლაფლინის შედარება, ორივე ხალგრძლივად სწავლობდა აღმოსავლეთის კულტურას და ორივე ეძებდა დაეხატა "არაფერი".

როგორც საუკეთესო ღვინო, ედ რეინჰარდტის ნახატები, ალბათ, მხოლოდ მცირეთაგან იქნება შესმული. თუმცა, მისი შემოქმედება, ყველასთვის ღიაა, ვისაც შეუძლია განჭვრეტა და აქვს მოთმინების უნარი მიიღოს მონაწილეობა მის გამოცდილებაში. ისინი დაბრუნდებიან კვლავ და კვლავ, მოგვცემენ ახალ ინფორმაციას - ჯერ არ დანახულს - ფერწერაზე, სამყაროზე, საკუთარ თავზე.

ტონი დელაპის მოგონება.

მუზამე - იდუმალი ორდენი თბილისში

Muzame • მუზამე
დაუჯერებელი ამბები ხდება, ქალაქს ზევსისა და მნემოსინეს ქალიშვილები შემოხიზნებიან. ურცხვად, თამამად დაიარებიან ანტიკური საბერძნეთის ქუჩებში და სიმღერისა და ცეკვის ხელოვნების ჯადოსნურ ფხვნილს აფრქვევენ. ერთფეროვან, უღიმღამო მოედნებსა თუ შუკებში ადამიანები ვეღარ უძლებენ მათრობელ მელოდიას და მუზათა ტაძრებისკენ ისწრაფვიან გასათავისუფლებლად.

ტაძარს, რომელიც 2016 წელს, თბილისში აშენდა, ამჯერად, MUZAME დაერქვა. მისი ადგილი ცვალებადი იყო, თუმცა, მუზამეს ქურუმებმა BASSIANI-ს ღმერთებისგან ერთი მუდმივი ადგილის, SPACEHALL-ის შეთავაზება მიიღეს და იქ დაბანაკდნენ. მუსიკის მავედრებელთათვის კოსმოსიდან გამოწვეული ენერეგია ხომ უპირველესია.

პირველი მუზამეობა ნაცრისფერ თბილისში 2 მარტს შედგა. მსოფლიო მუზემი მწუხარებას გამოთქვამდნენ, რომ აქამდე ვერ მოხერხდა ჩვენი ქვეყნის მუსიკალური კატატონია და გაწმენდა, ამიტომ, სპეციალურად ამ დღისთვის, ყველაზე ძვირფასი მუზა - ANJA PLASCHG გამოგზავნეს, რომელსაც დემონებისა და ანგელოზების დიდი გუნდი ახლდა თან. რიტუალური მონათვლა წარმატებით განხორციელდა: ადამიანებმა დაინახეს, რომ ბნელი მხარე, უბრალოდ, ნათელი მხარის საპირისპიროა და მათ ერთად თანაზიარობა, სრულიად მშვიდად შეუძლიათ. ამიტომ შეიძლება, ზოგ-ზოგიერთებმა, ბნელი მხარის შეცნობაც ყოველგვარი შიშის გარეშე დაიწყეს.
მთავარი, ხომ პირველი ნაბიჯის გადადგმა და დაწყებაა.