არათითის წვრილმანები

მარჯვენა ფეხის ცერა თითს, მარცხენა ფეხის ცერა თითთან ისე ვუახლოვებ, რომ მათი გამოშვერილი ადგილები, სქელი, ხეშეში კანი ერთმანეთს კი არ მიეჯახნონ, არამედ სიგლუვეში ჩაჯდნენ, როგორც მოზაიკაშია. თუკი ფეხების ასეთ განლაგებას ვირჩევ, რომელიმე მათგანი ან ყოველთვის მეორეზე მაღლაა, ან დაბლა. მათ შორის გავლებული ხაზი კი, რომელიმე მდინარის კალაპოტს ჰგავს.
თითების დაჟინებული ყურება მათ ფორმას უცვლის, როგორც სიტყვების ხშირი გამეორება, მათ არს უკარგავს. 
ყველაფერი ის, რაც ერთ წერტილშია გაჩერებეული, თავის ნამდვილ სახეს ავლენს.
ფეხების გადაჯვარედინებისას ნეკები ერთმანეთს ეხებიან და აქაც, რომელიმე ერთი, მეორეზე მაღლაა. სიმაღლის და სიდაბლის კანონები თითქოს ერთმანეთს ეჯიბრებიან, ბოლოს მაინც ყველაზე დაბალი რჩება გამარჯვებული.
ხელის თითები: ნეკა, არათითი, შუათითი, საჩვენებელი, ცერი. სწორედ ყველაზე გამოუსადეგარს, არათითს ვყოფ აპარატში და სისხლძარღვებს ვაკვირდები. ის რაც ყველაზე ნაკლებად არის მოხმარებულ-გამოყენებული, ყველაზე უკეთაც შენახული და დაუზიანებელია. სხეულხორცის ირონიაა. აქაც, არავინ არავის არაფერს ეკითხება. 
წვრილი კაპილარები სისხლს ტუმბავენ, დარკალულები სწრაფად გადადიან ერთი-მეორეში. ყოველი მათგანი განსაკუთრებული, განუმეორებელი და ერთადერთია. ისინი სხეულის ყველა ორგანოზე პატარა საიდუმლოებებს ფლობენ, თავიანთ თავში ჩაუკეტავთ. ორგანოები მათზე ისევე მოქმედებენ, როგორც თავად - ორგანოებზე. დაავადებულები სიცოცლის წლებს ჩუმად მალავენ. ადამიანის თვალი მაინც უძლურია, ეს მხოლოდ მიკროსკოპების და წვრილმანების ღმერთის საქმეა.

ის, რასაც სინამდვილეში ვაკეთებ


ნაცნობი ბლოგერების ახალი პოსტები მაგულიანებენ და მახსენებენ, რომ მეც შემიძლია შემოვიდე აქ, დავწერო ახალი ამბები, გავიხსენო რა ხდებოდა ან რა მოხდება მალე.
ყველაფერი ისეთი უკვე ნამდვილად აღარაა, ჩვენი ბლოგებიც ისეთები აღარ არიან, როგორებიც იყვნენ ან წარმოგვედგინა, რომ იქნებოდნენ.
"ვარსკვლავები ისე ახლოს ციმციმებენ, მწუხარება და სიხარულიც ისე ახლო-ახლო დგანან, რომ ნამდვილად ერთი და იგივეა."
სტაინბეკის "მრისხანების მტევნებს" თვალს ვწყვეტ. ვგრძნობ, რომ ეს ის იშვიათი ამერიკელია, რომელიც მაღელვებს. თაროზე მის სხვა რომანებსაც ვუყურებ. წინასწარ მსიამოვნებს.
ამერიკა, შორეული კონტინენტი, ადამიანები კიდევ იგივენი. იქაც იგივე მოთხოვნილებებით და სურვილებით. ბედნიერების ძიებაში.
მართლა, ყველაფერი ერთი და იგივეა. სხვადასხვა სახელით მონათლული, ერთი და იგივე ენერგია. მთავარია, ჩვენ რას ვირჩევთ. ჩვენ როგორ და რანაირად გვინდა. საკუთარ თავში მედიტაცია, ყველაზე დიდი ბედნიერებაა. ჩემი თავის შეცნობით, სხვის გაგებასაც ვცდილობ. ძალიან მიჭირს, მაგრამ ეს პროცესი სასიამოვნოა.
ადრე, ახალი ტერიტორიები დისკომფორტს მიქმნიდა, ახლა პირიქით, მიზიდავს, ამგვარ სტრესს გემო გავუგე. თუმცა, ჯერ ყოველთვის გარესამყაროთი ვიწყებ და სულ ბოლოს მახსენდებიან ადამიანები.
ინტროვენტების პრობლემები. ფრთხილად უნდა ვიყო, ეგოისტი არ გავხდე. ჩემი მცირე ეგოს შეყვარება უკვე მისწავლია, მთავარია ახლა ხელიდან არ გამისხლტეს და არ წამომეზარდოს.
თრამბლზე საზაფხულო ბლოგი ვიპოვე, სწორედ რომ, ინტროვერტების პრობლემებზე, ვხალისობ და თან, ჩემს თავს ვადარებ.
მალე მანგლისში ავალ. მარტო. აი, ნამდვილი ბედნიერება მაშინ დაიწყება.

მოლი ნილსონის გულშიჩამკვრელი სიახლოვე

ინტერვიუ დაიბეჭდა ჟურნალ "PW Magazine"-ში. 22.05.2016
MUZAME #3: ექსპერიმენტული სინთპოპის შემსრულებელი, მუსიკოსი, მომღერალი და პროდიუსერი Molly Nilsson თბილისში!
5 ოქტომბერი, 20:00სთ
Bassiani Concert Hall


"მაქვს პერიოდები, როდესაც უბრალოდ ვიკეტები სასმელსა და საჭმელში, შხაპის გარეშე და მხოლოდ ვმუშაობ - წლის საუკეთესო მომენტია!"

შვედ, ბერლინში მოღვაწე "DIY" (ე. წ. Do It Yourself, რაც გულისხმობს იმას, რომ თავადაა საკუთარი სიმღერების, ტექსტების, არანჟირებების ავტორი. თავად აკეთებს ალბომების პროდიუსინგს, ყდებს, იღებს საკუთარ კლიპებს და თავად აწყობს საკუთარ ტურნეებს) დედოფალს ინტერვიუ ვენაში გამართულ კონცერტამდე ჩამოართვეს.

სცენაზე მარტო დგახარ. ეს არის საშუალება შექმნა ინტიმური გარემო თუ უბრალოდ, პრაგმატული გადაწვეტილებაა?

ვფიქრობ, რადგან თავად ვარ ავტორი ყველა სიმღერის და ესაა ჩემი სამუშაო და ჩემი სამყარო და ესაა რაღაც, რასაც სიმარტოვეში ვაკეთებ, სწორედ ამიტომ, უფრო მნიშვნელოვანია ჩემთვის ვიდგე სცენაზე მარტო და ვიცი, რომ ყველა იქ მყოფი ადამიანი ასევე მხოლოდ თავისთვის არის კონცერტის განმავლობაში, მიუხედავად იმისა, რომ შესაძლოა ისინი მეგობრებთან ერთად არიან მოსულები. ცხადია, ესაა საუბარი ჩემსა და მრავალ ადამიანს შორის, მაგრამ მე მსურს დიალოგი ორ ადამიანს შორის და იყოს ეს ყველასთვის. ჯგუფი ეს გაერთიანებაა, როგორც მაგალითად, მეგობრების ჯგუფი, რომლებიც ერთად მხიარულობენ. ეს შესაძლოა გასაოცარი იყოს, მაგრამ როდესაც ვხედავ ჯგუფებს, ისეთი გრძნობა მაქვს, თითქოს ვუყურებდე როგორ ურთიერთობენ ისინი თავიანთვის და არა ჩემთვის. რა თქმა უნდა, არსებობენ ჯგუფები და შემსრულებლები, რომლებიც სცილდებიან ამ საზღვარს. უბრალოდ, მე ასე მირჩევნია, ვიყო კონცენტრირებული ჩემს ირგვლივ მყოფებზე.

მწერლები, რომელთა სიკვდილიც, ამოუცნობთან გვაახლოვებს

ჯერ იყვენენ ისეთი მწერლები, რომელთაც სუიციდი აერთიანებდათ და სია უშველებელი იყო, დღემდე, ჩემი ყველა დროის ნახვად პოსტების ათეულშია. მერე ტუბერკულოზით გარდაცვლილ მწერლებზე მოგიყევით. ახლა ისეთ მეწიგნეებზე გიამბობთ, რომელთა სიკვდილი ბუნდოვანებით, მისტიკითაა მოცული ან გარდაცვალების მიზეზი დაუდგენელი, გაურკევეველია, ასევე, ერთი შეხედვით, უცნაური და შემაძრწუნებელია. ზოგიერთი მათგანი, წინა სიებიდან უკვე ნაცნობია, თუმცა, ამგვარ ექსცენტრულ სიაშიც მოითხოვეს ადგილი.

1. ამბროს ბირსი (1842 - 1914?)



ამერიკელი მწერალი. გაუჩინარდა მექსიკაში ყოფნისას, როდესაც პანჩო ვილას აჯანყებას აშუქებდა. მისი უკანასკნელი კომუნიკაცია სამყაროსთან 1913 წლის 26 დეკემბრით თარიღდება, როდესაც წერილი მისწერა მეგობარს. ბოლოში ის აღნიშნავდა, "რაც შემეხება მე, აქაურობას ხვალ დავტოვებ გაურკვეველი მიმართულებით". მისი გაქრობა, ამერიკის ლიტერატურის ისტორიაში ყველაზე გახმაურებელი ისტორიაა.

2. ლევ ტოლსტოი (1828 - 1910)


რუსი მწერალი. 82 წლის ტოლსტოის გარდაცვალება მოულოდნელი აღმოჩნდა ოჯახისთვის, რადგან მწერალი საარაკო ფორმაში იმყოფებოდა. მისი სიცოცხლის ბოლო დღეებში, ის ლაპარაკობდა და წერდა სიკვდილზე. ცოლთან მორიგი უთახმოებისას, სახლიდან გავიდა და მატარებლით სამხრეთისაკენ გაეშურა. შუა ზამთარი იდგა. მეორე დღეს, გაყინული იპოვეს ასტაპოვოს სადგურზე. გარდაცვალების მიზეზი - პნევმონია. მწერლის ანდერძისამებრ, მის საფლავს არ ამშვენებს არც ძეგლი და არც ჯვარი.

ნაომი კავასე, მთვარის წითელი ყვავილი

ნაომი კავასე ჩემი "ბუნების რეჟისორების" კიდევ ერთი აღმოჩენა და საგანძურია. იაპონიის მთებში ჩვეულებრივი ხალხის ცხოვრება, ერთი შეხედვით უსცენარო, არეული ფილმები, რომლებშიც სიმშვიდე მთავარი მამოძრავებელი ძალაა, სადაც ცოცხალი და არა ცოცხალი ჰარმონიისკენ ილტვის. ტყის სულები, ლეგენდები და ადამიანების თანამედროვე არჩევანები.

"მთვარის წითელ ყვავილში" მოქმედება ასუკაში ხდება. ეს არის ადგილი, სადაც იაპონური ცივილიზაციის აკვანი დაირწა. დიდი ხნის წინ აქ ცხოვრობდნენ ადამიანები, რომლებიც ცხოვრებას მოლოდინში ატარებდნენ. დღევანდელ ადამიანს კი არაფრის დალოდება აღარ სურს. ის ვეღარ ხედავს სიხარულს დღევანდელობაში, აწმყოში. მას ჰგონია, რომ ცხოვრებაში ყველაფერი წინ უნდა მიდიოდეს, წინასწარ განსაზღვრული გეგმით. ძველად, აქ ადამიანებს სჯეროდათ, რომ ასუკას სამ მთაზე - უნები, მიმინასი და კაგუ - ღმერთები ცხოვრობდნენ. დრო იცვლება, იცვლება ადამიანის რწმენაც, ეს დიდი მთები კი კვლავ თავის ადგილას დგანან.

ფერი ყველაფერში

ანდრეი ზულავსკი გარდაცვლილა თებერველში. მის უკანასკნელ ფილმს, რომელსაც 15 წლის განმავლობაში ელოდნენ მისი თაყვანისმცემლები "კოსმოსი" ქვია, რომელიც ერთგვარად აერთიანებს და კრავს ზულავსკის შემოქმედებას. ადამიანები, ისეთივე მიკრობები, როგორც კოსმოსი ან პირიქით, კვლავ შლეგივით დაჰქრიან აქეთ-იქით, ნერვიულობენ, იტანჯებიან და უყვარდებათ. როგორც მწერები, რომლებსაც ვერავინ ამჩნევს, კოსმოსები ჩვენს გვერდით.
კინოს კიდევ ერთი განუმეორებელი ხელწერის ადამიანი მოაკლდა.

უკვე ორი თვე გავა, რაც ჯეიმს ბლეიქმა მესამე ალბომი გამოუშვა, მე კიდე გული თუ ყური ჯერ ვერ ვიჯერე. იპოდრომზე ვკატაობ საღამოობით, ყურსასმენებში ჯეიმსი მიმღერის და მეუბნება, რომ ფერი ყველაფერშია.
საგნები კი აგრძელებენ ცვთობას, დაძველებას და დაშლას.

ივლისში სანაგისტრო გამოცდები მელის. დადგა დრო, დავუბრუნდე სწავლას, თუმცა "საუნივერსიტეტო" ცოდნა მაფრთხობს, არ ვიცი, სწორ ნაბიჯს ვდგამ თუ არა.
ძლივს გადავწყვიტე წელს ბათუმის კინოფესტივალზე წასვლა, მაგრამ მთელი სექტემბერი საბუთებს და შიდა გამოცდებს უნდა დავუთმო. ისევ არ გამომდის.

ზაფხული ძალას იკრებს. თბილისი ნელ-ნელა დაპატარავდება და ჩაცხრება. გ.ო.თ.-ის მე-10 სერიის საუნდით ვეგებები მოსალოდნელ სიცხეს.

ჯოის კეროლ ოუტსი - შავი წყალი

ჯოის კეროლ ოუტსის, ამერიკელი მწერალი ქალის, შემოქმედება უამრავ რომანსა და ლიტერატურულ პრემიას მოიცავს. მისი შემოქმედება, მართლაც, შთამბეჭდავად ბევრია. 77 წლის ოუტსს გამოცემული აქვს 40-ზე მეტი რომანი, 35-ზე მეტი მოთხრობების კრებული, 10-ზე მეტი ნოველა, 9 პიესა, 15-ზე მეტი ესსეების კრებული და მოგონებები, 10-ზე მეტი პოეტური კრებული და ა.შ.

ოუტსის პროდუქტიულობაზე ლეგენდები დადის. ვიკიპედიაზე ცალკე განყოფილებაც კი აქვს დათმობილი ამ ამბავს. წერს თაბახზე "8-დან 1-მდე ყოველ დღე, შემდეგ, ორი-სამი საათი საღამოს". "ნიუ იორკ თაიმსმა" 1989 წლის სტატიაში დაწერა, რომ "ოუტსის სახელი სიტყვა "პროდუქტიულობის" სინონიმია", ხოლო 2004 წელს "გარდიანის" სტატიაში აღნიშნული იყო, რომ "ოუტსის ყოველი ახალი წიგნის მიმოხილვა იმაზე საუბრით იწყება, თუ რამდენი წიგნი აქვს უკვე გამოცემული". ამის გამო ოუტს ბევრი აკრიტიკებდა, თუმცა მწერალი აღნიშნავდა, რომ წერა მისი ყოველდღიურობის განუყოფელი ნაწილია. რამდენიმე გამომცემლობამ სიებიც კი შეადგინა ოუტსის საუკეთესო წიგნებისა, რომ მკითხველებს არჩევანის გაკეთებაში დახმარებოდნენ. ყველა სიაში მოხვდა 1992 წელს გამოცემული "შავი წყალი". ალბათ, სერია "ამერიკელების" ავტორებმაც, ვფიქრობ, სწორი არჩევანი გაკეთეს, როდესაც სწორედ ეს წიგნი შეარჩიეს მწერლის წარსადგენად.

"შავი წყალი" უფრო ნოველაა, ვიდრე რომანი, მისი მოცულობიდან გამომდინარეც და მისი სტრუქტურიდან გამომდინარეც, სადაც მოქმედება ხშირი განმეორებებით მიმდინარეობს. შინაარში კი ეფუძნება 1969 წელს მომხდარ ტრაგიკულ შემთხვევას, როცა კუნძულ ჩაპაკვიდიკთან სენატორ ტედ კენედის მანქანა წყალში გადავარდა, სენატორის თანამგზავრი ახალგაზრდა ქალი, მერი ჯო კოპეკნი (გმირი - კელი) კი დაიღუპა. ნოველა ამ გამეორებების გამო გაცილებით დრამატული და საინტერესო ხდება, რომლებშიც ამოტივტივდება კელის მოგონებები მშობლებზე, შეფასება მის საქციელზე, რომ ის "კარგი გოგოა" და რომ, ცუდი არაფერი ჩაუდენია, რადგან სენატორი ცოლთან გაშორებას აპირებს. ახსენდება დაწერილი სტატია, სიკვდილით დასჯის წინააღმდეგ. რაც უფრო დასასრულისკენ მივდივართ, კელის ჰალუცინაციები უფრო ცოცხალი და მკაფიო ხდება. ის საკუთარი ბავშვობის გახსენებას იწყებს, ამასობაში კი მის ფილტვებს შავი წყალი ავსებს...

ვუდი ალენი - თანამდევი მოვლენები

სანამ უშუალოდ წიგნზე გადავიდოდე, რამდენიმე სიტყვა ჩემსა და ვუძი ალენის (ზიგიერთი მისი თაყვანისმცემლისგან ასეც მომისმენია, მე არ ვცოდავ, ღმერთმანი...) არასახარბიელო და გაორებულ ურთიერთობაზე. ალენი, როგორც რეჟისორი, არასოდეს მაინტერესებდა. თავიდანვე უსიმპათიოდ განვეწყე ამ მელოტი, დიდცხვირა, სათვალიანი როჟით, მოსაწყლო გამოხედვითა და გაუგებარი იუმორით. განსაკუთრებით, როცა მისი ფილმები, "ვიკი, კრისტინა, ბარსელონა" და "შუაღამე პარიზში" ვნახე, საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ ეს "ჩემი რეჟისორი" არ იყო.
მერე ქეით ბლანშეტი ვიხილე "ცისფერ ჟასმინში" და უცებ, ჩემდა გასაკვირად, ფილმი მომეწონა, თან საკმაოდ მომეწონა. დავიჭირე ის, რაღაც "ალენური". მისი დამოკიდებულება საშუალო ფენის ამერიკელებზე და მომეწონა ეს ყველაფერი. მერე შემთხვევით გადავაწყდი ტელევიზორში "მანჰეტენს". მახსოვდა, რომ აქ მერილ სტრიპის თმა იყო რაღაც საოცრება და ვუყურე. ნუ კი, მესმის თქვენი ჩაცინ-ჩაღიმილების (მაინც რა საოცარია ეს ქართული ენა), ჰო, კვლავ ქალი გახდა მისი ფილმის ნახვის მიზეზი. რა ვქნა, ძალიან ხშირად, ფილმში ჩემთვის გადამწყვეტი ეს ფაქტორი არს სწორედ (და თუ რამდენადაც სწორად შევნიშნე, ალენს კი მგონი, სულ არ სწყალობდნენ ქალები,[ანუ ფილმებში]). რაღა გავაგრძელო და, ეს ფილმიც მომეწონა და უცებ, ალენის იუმორსაც დავუჭირე მუღამი. მოკლედ მივხვდი, რაშიც არის ამ ებრაელი თვითირონიული ცინიკოსის მთავარი ამბავი და მე, ის ამისთვის დ ა ვ ა ფ ა ს ე. სამომავლოდ, მის ძველ ნამუშევრებს აუცილებლად ჩავუჯდები, "ალენისტურ" ხასიათზე როცა ვიქნები (ან როცა მომინდება რომ დავდგე).

ახლა კი წიგნს მივუბრუნდეთ. დიოგენემ სერია "ამერიკელებში" მე-8 ნომრად ვუდი ალენის "თანამდევი მოვლენები" გამოსცა. მე ამასობაში ძალიან ჩამოვრჩი ამ სერიას, უკვე მე-17 ტომი გამოიცა და ჯერ სად ვარ მე? არც ჩემი პირობა დამვიწყებია, რომ ამ სერიის ყველა წიგნს მინდა გავეცნო და ყველა მათგანზე მიმოხილვა დავწერო (ბოლოს და ბოლოს, ხომ უნდა აღმოვაჩინო ჩემი ამერიკელი მწერალი? მწერალი რომელზეც, ლიტერატურულ საუბრებში გართულს, თავს თამამად ავწევ და თამამადვე განვაცხადებ: "... ჩემი ამერიკელია!"). მოტივაციისთვის, "ამერიკელებს" ცალკე გვერდიც კი გავუხსენი. საოცრად ამერიკულად გამოიყურება ხომ?