ხელოვნება ფერებიდან არაფრობამდე

ფეისბუქის პოპულარულ გვერდ "Classical Art Memes"-ზე, რომლის არტმემეებზე ძალიან ბევრს ვიცინი და ზოგჯერ, ხმამაღლაც ვხარხარებ, რამდენიმე ხნის წინ, ეს ფოტო დაიდო.
თავიდან, ნაუცბათევი შეხედვით, ირონია სრულიად გასაგები იყო და მეც გამეღიმა. "ნუთუ ეს ხელოვნებაა?" გაგიელვათ, ალბათ, თავში. დიახ, ეს ხელოვნებაა და სწორედაც, ხელოვნებამ დიდი გზა განვლო.
მას შემდეგ რაც, კომენტარებს გადავავლე თვალი, უკვე გული დამწყდა და გამიკვირდა კიდეც. რა ცოტა იციან ადამიანებმა (და განსაკუთრებით, განმსჯადმა ადამიანებმა) აბსტრაქციონიზმის და ზოგადად, ხელოვნების გზის შესახებ. ალბათ, სულ რომ კონტემპორარული ხელოვნების მექაში, ბერლინსა ან ნიუ იორკში იყო დაბადებული, ეს არაფერს შეცვლიდა და "გემოვნება" პირველ ფოტოზე გამოსახულ ლამაზ ლანდშაფტს დასჯერდებოდა (რომელიც, თავის მხრივ, სრულიად ლეგიტიმური არჩევანია), ინტერესი და ცნობისწადილი რომ არ ამოძრავებდეს ადამიანს.
ინტერნეტი ხომ უამრავი რამის გაგების შესაძლებლობას იძლევა.

კუნძული, სადაც იუდა ისკარიოტელი იტანჯებოდა

მხართან, ჩარღვეული მაისურის გამოძენძილ ნაწიბურს როგორც კი მოვკარი თვალი, იმავე წუთს გამახსენდა, რომ წინა დღეს თხელი საბნის წვეროში, გრძელი გამოძენძილი თოკი ეკიდა საწოლიდან, რაღაც ჩამოკონწიალებულ თასმას ჰგავდა, სასწრაფოდ წამოვხტი, ჯერ მაისურს მოვაგლიჯე თოკები და შემდეგ საბნის კუთხეს.
ყველა თოკი უნდა გაწყდეს, სულ ასე, ჰაერშიგამოკიდებულები ვერ იქნებიან. თითზე დაიხვევ რამდეჯრმე და შემდეგ სწრაფი მოძრაობით, გაწევ და ამოწყვეტ. შეიძლება კიდევ რამდენიმე სხვაც ამოჰყვეს, მაგრამ, ამან არ უნდა დაგაბნიოთ. აჯობებს, თავიდანვე გამოაშკარავდეს ყველაფერი.
მაისურები მკლავებთან გადაჭრილები და ნაწიბურგამოჩრილებიანებია, უცებ, ვეღარ აღვიქვი მათი მკლავებამდე ჩამოწეული ნაჭრები და ხელში მაკრატელი ავიღე.
როცა ხელში მაკრატელი გიჭირავს, რაღაც აუცილებლად გადაიჭრება.

ამ გადაცემის ნახვისას, ვერაფერი გადავჭერი, პირიქით, გამახსენა დაფაბრიკება და ყოველდღიური რუტინის სიმწარე. საოცრად მიმზიდველია, როცა ადამიანები ქაოსით ცხოვრების წესს ირჩევენ, მაგრამ შედეგში რა ჩანს. რა მოსდევს ამ მცდელობას? ვცადოთ, ხო, ძალიან მაგარია, უბრალოდ ბოლოში ვერ ვხედავ შედეგს. შედეგი ყველა შემთხვევაში იგივეა, ამიტომ ქაოსიც თუ წესრიგიც მძღნერობა გამოდის. რა მოუვიდათ მე-20 საუკუნის ამ უკონტროლო არტისტებს დღეს?
ჩემი პირადი კონტროვერსია, სადღაც შუაშია დღემდე. რა უნდა ავაფეთქო. ჩემი ყუმბარები და ატომური ბომბები ისე ჩუმად აქტიურდებიან. იქნებ ესაა მომხიბლავი, ეს დროში უკიდეგანოდ გახანგრძლივებული ფეთქებადობა.

მალინა ილევოხცი


მალინა ანიმალი ანიმა ანიმუსი ნაივური
როგორ მიეწყობიან ხოლმე ფსიქიკის ეს არაცნობიერი ხლართები, ერთი წამითაც არ ფიქრდებიან, გონების სრული უგულებელყოფით უცებ მიგახვედრებენ საკუთარი თავის არსსა და სინამდვილეს. მხოლოდ ილუზიებით, მხოლოდ ირეალური სამყაროდან. ის უბრალოდ ქალია, რომელიც არ არსებობს.


ისეთი სახელითა და გვარით ვივლი, რომ ყველას კბილი მოსტყდება მათი წარმოთქმისას, მერე სასაფლაოზე თავის ქალებს მოვეხვევი და ცოცხალთა ამბებს ჩავჩურჩულებ. არადა ხომ ვიცოდი, რომ ილუზიები იმსხვრევიან. ეს დატეხილი ნამსხვრევებიც კი ხელიდან გვისხლტებიან. იქნებ მინდა ერთი მაინც ჩავიბნიო თმაში?


ფეკალიები მუდამ გარეთ გამოსვლას ლამობენ. წარმოუდგენელია შიგნით რაიმე დარჩეს. ყველაფერი ყოველთვის უნდა დაცარიელდეს.
მალინა ილევოხცი უბრალოდ, არ არსებობს.
"I exist only in the mirror"

სად იყავი 2012 წლამდე?!

ფოტო


ამ შეკითხვის ერთადერთი აზრი ოპონენტის პოლიტიკური სტატუსის გამოაშკარავებაა ორ ბანაკად დაყოფილ (ე.წ. ნაცებად და ქოცებად), ვიწრო გონების საზოგადოების ნაწილისთვის, რომელთაც თითქოსდა გაუადვილდებათ, უცბად მოახდინონ იდენტიფიკაცია და განსაზღვრონ, ვინ ვინ არის და რატომ არის. ეს არის ძალიან მდაბალი, ზარმაცი თვითშეგნების ადამიანთა კატეგორია, რომელთაც არავითარი პოლიტიკური ცნობიერება არ გააჩნიათ და რომლებისთვისაც სიცოცხლის არჩევანი მხოლოდ ორ საპირისპირო ბანაკზე გადის: შავი ან თეთრი! გარყვნილება ან ერთმორწმუნეობა! სიკვდილი ან სიცოცხლე! ქოცი ან ნაცი!
სამეფო ეპოქებში ჩარჩენილი ეს ცნობიერება სწრაფად ცდილობს მოახდინოს სხვანაირად მოაზროვნის რომელიმე ბანაკში ჩაწერა, რადგან მისთვის კატეგორიულად წარმოუდგენელია რაღაც სხვა, მესამე იდეის არსებობა. დამოუკიდებელი საქართველოს განვითარებაში ეს ადამიანები, ნატა ფერაძის თქმის არ იყოს, უკვე დეგენერატიზმის ნიშნებს ატარებენ. უკვე შეუძლებელია, ისეთი კატეგორიის ადამიანებზე დახარჯო ენერგია, რომელებიც უკვე მიზანმიმართულად არ ცდილობენ განავითარონ საკუთარი აზროვნება, გადააფასონ საკუთარი მოქალაქეობრივი თვითშეგნება, გაიხედონ გვერდზე, აიხედონ მაღლა, გაცდნენ კლიშეებს, მოახდინონ საკუთარი პროვინციალიზმის რეაბილიტაცია. არა, ისინი ჯიუტად ირჩევენ დეგენერატიზმის (რომელსაც სრულად სამედიცინო ტერმინის დატვირთვით ვიყენებ ამ შემთხვევაში).

არათითის წვრილმანები

მარჯვენა ფეხის ცერა თითს, მარცხენა ფეხის ცერა თითთან ისე ვუახლოვებ, რომ მათი გამოშვერილი ადგილები, სქელი, ხეშეში კანი ერთმანეთს კი არ მიეჯახნონ, არამედ სიგლუვეში ჩაჯდნენ, როგორც მოზაიკაშია. თუკი ფეხების ასეთ განლაგებას ვირჩევ, რომელიმე მათგანი ან ყოველთვის მეორეზე მაღლაა, ან დაბლა. მათ შორის გავლებული ხაზი კი, რომელიმე მდინარის კალაპოტს ჰგავს.
თითების დაჟინებული ყურება მათ ფორმას უცვლის, როგორც სიტყვების ხშირი გამეორება, მათ არს უკარგავს. 
ყველაფერი ის, რაც ერთ წერტილშია გაჩერებეული, თავის ნამდვილ სახეს ავლენს.
ფეხების გადაჯვარედინებისას ნეკები ერთმანეთს ეხებიან და აქაც, რომელიმე ერთი, მეორეზე მაღლაა. სიმაღლის და სიდაბლის კანონები თითქოს ერთმანეთს ეჯიბრებიან, ბოლოს მაინც ყველაზე დაბალი რჩება გამარჯვებული.
ხელის თითები: ნეკა, არათითი, შუათითი, საჩვენებელი, ცერი. სწორედ ყველაზე გამოუსადეგარს, არათითს ვყოფ აპარატში და სისხლძარღვებს ვაკვირდები. ის რაც ყველაზე ნაკლებად არის მოხმარებულ-გამოყენებული, ყველაზე უკეთაც შენახული და დაუზიანებელია. სხეულხორცის ირონიაა. აქაც, არავინ არავის არაფერს ეკითხება. 
წვრილი კაპილარები სისხლს ტუმბავენ, დარკალულები სწრაფად გადადიან ერთი-მეორეში. ყოველი მათგანი განსაკუთრებული, განუმეორებელი და ერთადერთია. ისინი სხეულის ყველა ორგანოზე პატარა საიდუმლოებებს ფლობენ, თავიანთ თავში ჩაუკეტავთ. ორგანოები მათზე ისევე მოქმედებენ, როგორც თავად - ორგანოებზე. დაავადებულები სიცოცლის წლებს ჩუმად მალავენ. ადამიანის თვალი მაინც უძლურია, ეს მხოლოდ მიკროსკოპების და წვრილმანების ღმერთის საქმეა.

ის, რასაც სინამდვილეში ვაკეთებ


ნაცნობი ბლოგერების ახალი პოსტები მაგულიანებენ და მახსენებენ, რომ მეც შემიძლია შემოვიდე აქ, დავწერო ახალი ამბები, გავიხსენო რა ხდებოდა ან რა მოხდება მალე.
ყველაფერი ისეთი უკვე ნამდვილად აღარაა, ჩვენი ბლოგებიც ისეთები აღარ არიან, როგორებიც იყვნენ ან წარმოგვედგინა, რომ იქნებოდნენ.
"ვარსკვლავები ისე ახლოს ციმციმებენ, მწუხარება და სიხარულიც ისე ახლო-ახლო დგანან, რომ ნამდვილად ერთი და იგივეა."
სტაინბეკის "მრისხანების მტევნებს" თვალს ვწყვეტ. ვგრძნობ, რომ ეს ის იშვიათი ამერიკელია, რომელიც მაღელვებს. თაროზე მის სხვა რომანებსაც ვუყურებ. წინასწარ მსიამოვნებს.
ამერიკა, შორეული კონტინენტი, ადამიანები კიდევ იგივენი. იქაც იგივე მოთხოვნილებებით და სურვილებით. ბედნიერების ძიებაში.
მართლა, ყველაფერი ერთი და იგივეა. სხვადასხვა სახელით მონათლული, ერთი და იგივე ენერგია. მთავარია, ჩვენ რას ვირჩევთ. ჩვენ როგორ და რანაირად გვინდა. საკუთარ თავში მედიტაცია, ყველაზე დიდი ბედნიერებაა. ჩემი თავის შეცნობით, სხვის გაგებასაც ვცდილობ. ძალიან მიჭირს, მაგრამ ეს პროცესი სასიამოვნოა.
ადრე, ახალი ტერიტორიები დისკომფორტს მიქმნიდა, ახლა პირიქით, მიზიდავს, ამგვარ სტრესს გემო გავუგე. თუმცა, ჯერ ყოველთვის გარესამყაროთი ვიწყებ და სულ ბოლოს მახსენდებიან ადამიანები.
ინტროვენტების პრობლემები. ფრთხილად უნდა ვიყო, ეგოისტი არ გავხდე. ჩემი მცირე ეგოს შეყვარება უკვე მისწავლია, მთავარია ახლა ხელიდან არ გამისხლტეს და არ წამომეზარდოს.
თრამბლზე საზაფხულო ბლოგი ვიპოვე, სწორედ რომ, ინტროვერტების პრობლემებზე, ვხალისობ და თან, ჩემს თავს ვადარებ.
მალე მანგლისში ავალ. მარტო. აი, ნამდვილი ბედნიერება მაშინ დაიწყება.

მოლი ნილსონის გულშიჩამკვრელი სიახლოვე

ინტერვიუ დაიბეჭდა ჟურნალ "PW Magazine"-ში. 22.05.2016
MUZAME #3: ექსპერიმენტული სინთპოპის შემსრულებელი, მუსიკოსი, მომღერალი და პროდიუსერი Molly Nilsson თბილისში!
5 ოქტომბერი, 20:00სთ
Bassiani Concert Hall


"მაქვს პერიოდები, როდესაც უბრალოდ ვიკეტები სასმელსა და საჭმელში, შხაპის გარეშე და მხოლოდ ვმუშაობ - წლის საუკეთესო მომენტია!"

შვედ, ბერლინში მოღვაწე "DIY" (ე. წ. Do It Yourself, რაც გულისხმობს იმას, რომ თავადაა საკუთარი სიმღერების, ტექსტების, არანჟირებების ავტორი. თავად აკეთებს ალბომების პროდიუსინგს, ყდებს, იღებს საკუთარ კლიპებს და თავად აწყობს საკუთარ ტურნეებს) დედოფალს ინტერვიუ ვენაში გამართულ კონცერტამდე ჩამოართვეს.

სცენაზე მარტო დგახარ. ეს არის საშუალება შექმნა ინტიმური გარემო თუ უბრალოდ, პრაგმატული გადაწვეტილებაა?

ვფიქრობ, რადგან თავად ვარ ავტორი ყველა სიმღერის და ესაა ჩემი სამუშაო და ჩემი სამყარო და ესაა რაღაც, რასაც სიმარტოვეში ვაკეთებ, სწორედ ამიტომ, უფრო მნიშვნელოვანია ჩემთვის ვიდგე სცენაზე მარტო და ვიცი, რომ ყველა იქ მყოფი ადამიანი ასევე მხოლოდ თავისთვის არის კონცერტის განმავლობაში, მიუხედავად იმისა, რომ შესაძლოა ისინი მეგობრებთან ერთად არიან მოსულები. ცხადია, ესაა საუბარი ჩემსა და მრავალ ადამიანს შორის, მაგრამ მე მსურს დიალოგი ორ ადამიანს შორის და იყოს ეს ყველასთვის. ჯგუფი ეს გაერთიანებაა, როგორც მაგალითად, მეგობრების ჯგუფი, რომლებიც ერთად მხიარულობენ. ეს შესაძლოა გასაოცარი იყოს, მაგრამ როდესაც ვხედავ ჯგუფებს, ისეთი გრძნობა მაქვს, თითქოს ვუყურებდე როგორ ურთიერთობენ ისინი თავიანთვის და არა ჩემთვის. რა თქმა უნდა, არსებობენ ჯგუფები და შემსრულებლები, რომლებიც სცილდებიან ამ საზღვარს. უბრალოდ, მე ასე მირჩევნია, ვიყო კონცენტრირებული ჩემს ირგვლივ მყოფებზე.

მწერლები, რომელთა სიკვდილიც, ამოუცნობთან გვაახლოვებს

ჯერ იყვენენ ისეთი მწერლები, რომელთაც სუიციდი აერთიანებდათ და სია უშველებელი იყო, დღემდე, ჩემი ყველა დროის ნახვად პოსტების ათეულშია. მერე ტუბერკულოზით გარდაცვლილ მწერლებზე მოგიყევით. ახლა ისეთ მეწიგნეებზე გიამბობთ, რომელთა სიკვდილი ბუნდოვანებით, მისტიკითაა მოცული ან გარდაცვალების მიზეზი დაუდგენელი, გაურკევეველია, ასევე, ერთი შეხედვით, უცნაური და შემაძრწუნებელია. ზოგიერთი მათგანი, წინა სიებიდან უკვე ნაცნობია, თუმცა, ამგვარ ექსცენტრულ სიაშიც მოითხოვეს ადგილი.

1. ამბროს ბირსი (1842 - 1914?)



ამერიკელი მწერალი. გაუჩინარდა მექსიკაში ყოფნისას, როდესაც პანჩო ვილას აჯანყებას აშუქებდა. მისი უკანასკნელი კომუნიკაცია სამყაროსთან 1913 წლის 26 დეკემბრით თარიღდება, როდესაც წერილი მისწერა მეგობარს. ბოლოში ის აღნიშნავდა, "რაც შემეხება მე, აქაურობას ხვალ დავტოვებ გაურკვეველი მიმართულებით". მისი გაქრობა, ამერიკის ლიტერატურის ისტორიაში ყველაზე გახმაურებელი ისტორიაა.

2. ლევ ტოლსტოი (1828 - 1910)


რუსი მწერალი. 82 წლის ტოლსტოის გარდაცვალება მოულოდნელი აღმოჩნდა ოჯახისთვის, რადგან მწერალი საარაკო ფორმაში იმყოფებოდა. მისი სიცოცხლის ბოლო დღეებში, ის ლაპარაკობდა და წერდა სიკვდილზე. ცოლთან მორიგი უთახმოებისას, სახლიდან გავიდა და მატარებლით სამხრეთისაკენ გაეშურა. შუა ზამთარი იდგა. მეორე დღეს, გაყინული იპოვეს ასტაპოვოს სადგურზე. გარდაცვალების მიზეზი - პნევმონია. მწერლის ანდერძისამებრ, მის საფლავს არ ამშვენებს არც ძეგლი და არც ჯვარი.