რეინჰარდტი როგორც გრძნეული

რეინჰარდტის შემოქმედება Golden Gate-ის ხიდზე აცოცებულ ნისლს ჰგავს - რაც უფრო მეტია დაფარული, მით მეტია სანახავი. ისევე როგორც ყველა კარგმა ჯადოქარმა, რეინჰარდტმაც იცოდა, რომ საკუთარი მაგიურობა და მისტიურობა, დამალული უნდა ყოფილიყო.

მისი ნამუშევრების სულიერება და მჭვრეტელობითი ბუნება ძალზედ მნიშვნელოვანია მთელი დასავლური სამყაროსთვის. გამიმართლა, როდესაც მომეცა შესაძლებლობა დავსწრებოდი რეინჰარდტის რეტროსპექტივის გახსნას Jewish Museum-ში 1966 წელს, და არასდროს დამავიწყდება, თუ როგორ წარმოაჩინა მისმა უცხო ნამუშევრებმა ნიუ იორკის ახლებურება. ფილოსოფიურად, რეინარდტს სრული უფლება ჰქონდა დასახლებულიყო დასავლეთის სანაპიროზე. სრულიად სამართლიანია, ედ რეინჰარდტის და ჯონ მაკლაფლინის შედარება, ორივე ხალგრძლივად სწავლობდა აღმოსავლეთის კულტურას და ორივე ეძებდა დაეხატა "არაფერი".

როგორც საუკეთესო ღვინო, ედ რეინჰარდტის ნახატები, ალბათ, მხოლოდ მცირეთაგან იქნება შესმული. თუმცა, მისი შემოქმედება, ყველასთვის ღიაა, ვისაც შეუძლია განჭვრეტა და აქვს მოთმინების უნარი მიიღოს მონაწილეობა მის გამოცდილებაში. ისინი დაბრუნდებიან კვლავ და კვლავ, მოგვცემენ ახალ ინფორმაციას - ჯერ არ დანახულს - ფერწერაზე, სამყაროზე, საკუთარ თავზე.

ტონი დელაპის მოგონება.

მუზამე - იდუმალი ორდენი თბილისში

Muzame • მუზამე
დაუჯერებელი ამბები ხდება, ქალაქს ზევსისა და მნემოსინეს ქალიშვილები შემოხიზნებიან. ურცხვად, თამამად დაიარებიან ანტიკური საბერძნეთის ქუჩებში და სიმღერისა და ცეკვის ხელოვნების ჯადოსნურ ფხვნილს აფრქვევენ. ერთფეროვან, უღიმღამო მოედნებსა თუ შუკებში ადამიანები ვეღარ უძლებენ მათრობელ მელოდიას და მუზათა ტაძრებისკენ ისწრაფვიან გასათავისუფლებლად.

ტაძარს, რომელიც 2016 წელს, თბილისში აშენდა, ამჯერად, MUZAME დაერქვა. მისი ადგილი ცვალებადი იყო, თუმცა, მუზამეს ქურუმებმა BASSIANI-ს ღმერთებისგან ერთი მუდმივი ადგილის, SPACEHALL-ის შეთავაზება მიიღეს და იქ დაბანაკდნენ. მუსიკის მავედრებელთათვის კოსმოსიდან გამოწვეული ენერეგია ხომ უპირველესია.

პირველი მუზამეობა ნაცრისფერ თბილისში 2 მარტს შედგა. მსოფლიო მუზემი მწუხარებას გამოთქვამდნენ, რომ აქამდე ვერ მოხერხდა ჩვენი ქვეყნის მუსიკალური კატატონია და გაწმენდა, ამიტომ, სპეციალურად ამ დღისთვის, ყველაზე ძვირფასი მუზა - ANJA PLASCHG გამოგზავნეს, რომელსაც დემონებისა და ანგელოზების დიდი გუნდი ახლდა თან. რიტუალური მონათვლა წარმატებით განხორციელდა: ადამიანებმა დაინახეს, რომ ბნელი მხარე, უბრალოდ, ნათელი მხარის საპირისპიროა და მათ ერთად თანაზიარობა, სრულიად მშვიდად შეუძლიათ. ამიტომ შეიძლება, ზოგ-ზოგიერთებმა, ბნელი მხარის შეცნობაც ყოველგვარი შიშის გარეშე დაიწყეს.
მთავარი, ხომ პირველი ნაბიჯის გადადგმა და დაწყებაა.

ახალი სამხატვრო აკადემიის 12 წესი ედ რეინჰარდტისგან

Zhong Yao, Spirit Above All 1-93A, 2012, acrylic on denim
როდესაც კაზიმირ მალევიჩმა "შავი კვადრატი" (1915) დახატა, რომლის სათაურიც თავად მეტყველებდა, თუ რაზეც იყო საუბარი, აბსტრაქციონიზმმა გაცილებით მეტი მნიშვნელობა შეიძინა, ვიდრე ის მანამდე იყო. გამოფენა, რომელიც ლონდონის გალერეა Whitechapel -ში გაიმართა, "შავი კვადრატის თავგადასავალი: აბსტრაქციონიზმი და საზოგადოება, 1915-2015", ანახებს მალევიჩის საეტაპო ნამუშევრის გავლენას მომდევნო საუკუნეზე. გამოფენაში მსოფლიოს ყველა წერტილიდან მონაწილეობენ აბსტრაქციონისტი არტისტები, ლიჯია კლარკიდან დაწყებული, დენ ფლავინით გაგრძელებული და ისა გენზკენით დამთავრებული.

ამ მოვლენის აღსანიშნად და დისკუსიების წამოჭრისთვის, საიტმა ARTnews  გამოაქვეყნა ედ რეინჰარდტის ესსე, რომელიც მან 1957 წელს დაწერა. ის ჟურნალთან ადრეც თანამშრობლობდა და მისი ნაწერი, "ახალი აკადემიის 12 წესი", მისივე სიტყვებით, შეადგენს მის უკანასკნელ სიტყვას ხელოვნების შესახებ გამოხატულს სიტყვების ფორმით. რეინჰარდტი მკაცრად აკრიტიკებდა თავის ფორმალისტ თანამედროვეებს და 12 წესს სთავაზობდა მათ ხელოვნებაში სისუფთავის, სიწმინდის (purity) მისაღწევად. აქ არ უნდა ყოფილიყო ფორმა, ტექსტურა, ფერი... ანუ ყველაფერი ის, რაც რეინჰარდტის ბოლო, შავ ნამუშევრებში გამოჩნდა.

წიგნების ტყე: კეტი პეტერსონის მომავლის ბიბლიოთეკა

წარმოიდგინეთ წიგნი, რომელიც ერთი საუკუნის შემდეგ გამოქვეყნდება. წიგნი, რომელიც დღევანდელობაში დაიწერა, მაგრამ დღის სინათლეს მხოლოდ საუკუნის შემდეგ იხილავს.
იდეა შოტლანდიელ არტისტს, კეტი პეტერსონს 2014 წელს დაებადა თავში. პროექტს, მომავლის ბიბლიოთეკა ჰქვია, რომელიც ერთგვარ, დროის კაფსულად იქცევა გამოუქვეყნებელი წიგნებისთვის.
პეტერსონმა ოსლოსთან ახლოს, ნორდმარკას ტყეში გამონახა ადგილი, სადაც 100 ნერგი დარგო, თითოეული მათგანი კი მოემსახურება ყოველი წიგნის გამოქვეყნებას.

ყოველ წელიწადს, 2014 წლიდან მოყოლებული სახელდება ერთი ავტორი, რომელიც ქმნის ტექსტს და მისი ეს ნაწერი, გამოქვეყნდება საუკუნის შემდეგ. მაგალითად, პირველი მწერალი, რომელიც პროექტში ჩაერთო, გახლდათ, კანადელი მარგარეტ ეტვუდი და მისი ნაწარმოები გამოქვეყნდება 2114 წელს. 2015 წლის მწერალი გახდა დევიდ მიტჩელი, შესაბამისად, მისი ნაწერი 2115 წელს გამოქვეყნდება და ა.შ.

ედ რეინჰარდტი: შავმწერი აბსტრაქციონისტი


"ხელოვნება ხელოვნებაა, ყველაფერი სხვა დანარჩენი, ყველაფერი სხვა დანარჩენია"

ედ რეინჰარდტი მე-20 საუკუნის აბსტრაქციული ფერწერის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი წარმომადგენელია. ის, არა მხოლოდ, პრაქტიკულად იყო დაკავებული აბსტრაქციების შექმნით, არამედ თეორიულადაც მძლავრად მუშაობდა და ცდილობდა ადამინებს დახმარებოდა, როგორც საკუთრივ მისი შემოქმედების, ასევე ზოგადად, აბსტრაქციონიზმის უკეთ გაგებაში.
მისი გამოსახვის საშუალება კვლავ საღებავი იყო, ამიტომ ისიც ფერმწერად იწოდება, თუმცა მის ერთ-ერთ მიზანს ფერებიდან გასვლა წარმოადგენდა (როგორც ზოგადად, ნებისმიერ ავანგარდულ მიმართულებას).
რას ნიშნავდა და რას მოასწავებდა აკადემიური ხელოვნებით გატაცებული ევროპელისთვის ყოველივე ეს?

"ნუთუ ეს ხელოვნებაა?" კითხვა, რომელიც ყველაზე მძაფრად მეოცე საუკუნეში გრგვინავდა და მეფობდა. არც დღესაა მიჩუმათებული, რაც ამ პოსტის მაგალითზეც კარგად ჩანს, თუმცა რეინჰარდტის შემოქმედება მეტ სიღრმეს მოითხოვს, ამიტომ ეს პოსტიც მეტ ინფორმაციას ემსახურება.
აბსტრაქციონიზმის უკეთ გასაგებად, რეინჰარდტი საუკეთესო საშულებაა, რადგან ის თავად ქმნიდა სკეჩებს მათ გასაგებად და ძალიან საინტერესო ვიზუალურ მასალას ამზადებდა. მისი ყველაზე ცნობილი სკეჩია, 1947 წელს გამოქვეყნებული ექვს გვერდიანი სერია "როგორ შევხედოთ ხელოვნებას?".

ის, დამა, მეფისა და ვალეტის გარეშე

იზაბელ იუპერი საგანგებოდ შექმნილი ფოტოფოლდერიდან მიყურებს, ერთ-ერთ მათგანს ვარჩევ და კომპიუტერის დესკტოპზე ვაყენებ. შავ-თეთრი ფოტოა, ჩვეულებრივი. ობმოკიდებული კედლის ფონზე, იუპერი მაგიდასთან ზის, ხელები ნიკაპის ქვეშ ამოუდია და ზევით იყურება, გვერდულად. შავი, გულამოღებული კაბიდან, თეთრი ხელები მოუჩანს. მისი პოზა, არაფერს გამოხატავს, მაგრამ ჩემში საშინელ სიმშვიდეს იწვევს, იმას, რაც ახლა ძალიან მჭირდება.
მუდამ მიკვირს, როგორ ახერხებს სისხლგამყინავი როლების ასეთი სიმსუბუქითა და სილაღით თამაშს. ეს არც როლში შეჭრაა, არც სტანილავსკის მეთოდი და არც სხვა რაიმე სამსახიობო ოსტატობა. ამ მოუხელთებელ რამეს, რომელსაც სახელს ვერ ვუძებნი, იუპერი ბუნებრივად ფლობს, თიოთქოს ეს მისი პიროვნების ყოველდღიური, განუყოფელი რამაა.
აი, ახლაც, რამდენიმე დღის წინ ნანახ ახალ ფილმზე, პოლ ვერჰუვენის"ის"-ზე ვფიქრობ და ვერაფრით ვიჯერებ, რომ მან განმეორების გარეშე, კიდევ ერთხელ მოხიბლა და დაზაფრა მაყურებელი, რომ უფრო სხვა ხარისხში აიყვანა მისი ნეიტრალური, ცივი, პრაგმატული მომნუსხველობა და მიშელის გმირით, მსგავსი ტიპის როლებს აჯობა კიდეც. ასე მგონია, რომ მიშელი ეს ტრიუმფია, შეჯამება და შეჯერებაა მისი "ბნელი პერსონაჟების" წყებიდან.
ამ ფილმის არ განხილვა იუპერის მთელი მისი შემოქმედების ფონზე, შეუძლებელია. თუნდაც იმიტომ, რომ უამრავი სხვა როლი გახსენდება და პირველ რიგში, ჰანეკეს "პიანისტი ქალი".

ხელოვნება ფერებიდან არაფრობამდე

ფეისბუქის პოპულარულ გვერდ "Classical Art Memes"-ზე, რომლის არტმემეებზე ძალიან ბევრს ვიცინი და ზოგჯერ, ხმამაღლაც ვხარხარებ, რამდენიმე ხნის წინ, ეს ფოტო დაიდო.
თავიდან, ნაუცბათევი შეხედვით, ირონია სრულიად გასაგები იყო და მეც გამეღიმა. "ნუთუ ეს ხელოვნებაა?" გაგიელვათ, ალბათ, თავში. დიახ, ეს ხელოვნებაა და სწორედაც, ხელოვნებამ დიდი გზა განვლო.
მას შემდეგ რაც, კომენტარებს გადავავლე თვალი, უკვე გული დამწყდა და გამიკვირდა კიდეც. რა ცოტა იციან ადამიანებმა (და განსაკუთრებით, განმსჯადმა ადამიანებმა) აბსტრაქციონიზმის და ზოგადად, ხელოვნების გზის შესახებ. ალბათ, სულ რომ კონტემპორარული ხელოვნების მექაში, ბერლინსა ან ნიუ იორკში იყო დაბადებული, ეს არაფერს შეცვლიდა და "გემოვნება" პირველ ფოტოზე გამოსახულ ლამაზ ლანდშაფტს დასჯერდებოდა (რომელიც, თავის მხრივ, სრულიად ლეგიტიმური არჩევანია), ინტერესი და ცნობისწადილი რომ არ ამოძრავებდეს ადამიანს.
ინტერნეტი ხომ უამრავი რამის გაგების შესაძლებლობას იძლევა.

კუნძული, სადაც იუდა ისკარიოტელი იტანჯებოდა

მხართან, ჩარღვეული მაისურის გამოძენძილ ნაწიბურს როგორც კი მოვკარი თვალი, იმავე წუთს გამახსენდა, რომ წინა დღეს თხელი საბნის წვეროში, გრძელი გამოძენძილი თოკი ეკიდა საწოლიდან, რაღაც ჩამოკონწიალებულ თასმას ჰგავდა, სასწრაფოდ წამოვხტი, ჯერ მაისურს მოვაგლიჯე თოკები და შემდეგ საბნის კუთხეს.
ყველა თოკი უნდა გაწყდეს, სულ ასე, ჰაერშიგამოკიდებულები ვერ იქნებიან. თითზე დაიხვევ რამდეჯრმე და შემდეგ სწრაფი მოძრაობით, გაწევ და ამოწყვეტ. შეიძლება კიდევ რამდენიმე სხვაც ამოჰყვეს, მაგრამ, ამან არ უნდა დაგაბნიოთ. აჯობებს, თავიდანვე გამოაშკარავდეს ყველაფერი.
მაისურები მკლავებთან გადაჭრილები და ნაწიბურგამოჩრილებიანებია, უცებ, ვეღარ აღვიქვი მათი მკლავებამდე ჩამოწეული ნაჭრები და ხელში მაკრატელი ავიღე.
როცა ხელში მაკრატელი გიჭირავს, რაღაც აუცილებლად გადაიჭრება.

ამ გადაცემის ნახვისას, ვერაფერი გადავჭერი, პირიქით, გამახსენა დაფაბრიკება და ყოველდღიური რუტინის სიმწარე. საოცრად მიმზიდველია, როცა ადამიანები ქაოსით ცხოვრების წესს ირჩევენ, მაგრამ შედეგში რა ჩანს. რა მოსდევს ამ მცდელობას? ვცადოთ, ხო, ძალიან მაგარია, უბრალოდ ბოლოში ვერ ვხედავ შედეგს. შედეგი ყველა შემთხვევაში იგივეა, ამიტომ ქაოსიც თუ წესრიგიც მძღნერობა გამოდის. რა მოუვიდათ მე-20 საუკუნის ამ უკონტროლო არტისტებს დღეს?
ჩემი პირადი კონტროვერსია, სადღაც შუაშია დღემდე. რა უნდა ავაფეთქო. ჩემი ყუმბარები და ატომური ბომბები ისე ჩუმად აქტიურდებიან. იქნებ ესაა მომხიბლავი, ეს დროში უკიდეგანოდ გახანგრძლივებული ფეთქებადობა.