აბსურდული სევდის სიიოლე პინა ბაუშთან ერთად

თანამედროვე ცეკვა, პირველად არხ “mezzo”-ზე ვნახე. ნანახმა მომაჯადოა და ლოგიკის უნარი დამაკარგვინა. მოქმედება ხდებოდა ძალზედ დაძაბულად და სწრაფად. მოცეკვავეები განასახიერებდნენ გაუპატიურების სცენას. სცენაზე კუნძულების მაგვარ მატერიებზე ექვსამდე ნახევრადშიშველი ქალი აღწერდა ასევე ნახევრადშიშველი მამაკაცების თავდასხმას და ეს ყველაფერი ქორეოგრაფიულად ძალიან საინტერესოდ იყო წარმოჩენილი.

ვწერდი 2010 წელს ჩემს შთაბეჭდილებებზე, როდესაც პირველად აღმოვაჩინე "თანამედროვე ცეკვა". მაშინ, ირჟი კილიანის დასიც იყო ჩამოსული და ბედნიერი ამ სიახლით, რომელიმე მსგავსი დასის წევრად გახდომაზე ვოცნებობდი. მერე მახსენდებოდა ჩვენი სტერეოტიპები, თუმცა გულამდე მათ არასოდეს ვუშვებდი და ისედაც, ჩვენთან ვერსად შევიდოდი მსგავსი დასის არარსებობის გამო...

Pina Bausch in 2008. Photograph Thomas Lohnes. AFPGetty Images

პინა - ისეთი ადამიანი იყო, რომ საკმარისია შეგეხედა მისთვის ფოტოზე, ან ეკრანზე, ან აფიშაზე, რომ მიუხედავად იმისა, მსოფლიოს რომელ კუთხეში იმყოფებოდი და მიუხედავად იმისა, რა ტრადიციების, აღმსარებლობისა და მწრამსის ადამიანი იყავი, შენ მას გაუგებდი და ის შენთან დაამყარებდა კონტაქტს. პინასთან არ არსებობდა საზღვრები. ეს იყო ქალი, რომელიც ადვილად მოგნუსხავდა და მოგაქცევდა თავისი მოძრაობების გავლენის ქვეშ. მეც ასე დამემართა.

თუმცა ცხოვრების ველის განვრცობა, აფერმკრთელბს განცდილ ემოციებს, გააჩნია რა შეგხვდება გზად... და მიუხედავად იმისა, რომ ვერაფრით წარმოვიდგენდი, თუკი ჩვენს კინოთეატრებში ჩამოვიდოდა პინას შემოქმედების მოტივებზე აგებული ფილმი "Pina", ის მიმალული, მიჩუმათებული ემოცია კვლავ გამოცოცხლდა. ახლა მე მჯერა, რომ ისინი ჩვენში ყოველთის დარჩებიან და ამაზე აღარ უნდა ვწუხდე.

ინფორმაციის გამოჩენისთანავე მზადყოფნა გამოვაცხადე, აუცილებლად უნდა მენახა დიდ ეკრანზე ეს ფილმი. სპეციალურად არ წავსულვარ პრემიერაზე, სიმშვიდეში მერჩივნა. ეს დღეები მხოლოდ სხვადასხვა ბლოგებსა თუ ჟურნალებში დაწერილ მის მიმოხილვებს ვეცნობოდი.

ალბათ, ფილმი რომ შეიგრძნო, სულ ცოტა ცეკვა მაინც უნდა გიყვარდეს. თუკი პინას შეგრძნებაც გსურს, სულ ცოტა იუთუბზე მაინც უნდა გქონდეს ნანახი კადრები მისი დადგმებიდან. არ ველოდი, რომ ოთხი დღის შემდეგ დარბაზი საკმაოდ შეივსო, თუმცა მოველოდი, პოპკორნიან-კოკაკოლიანი წყვილების დანახვას.

ფილმზე არაფერი არ უნდა ვთქვა, ცეკვას ვერ აღწერ. უბრალოდ უნდა უყურო. რამდენიმე დღეღა დარჩა და მალე ფილმის აფიშას ჩამოხსნიან.
ყველზე მეტად, პინას დასის წევრების გაცნობა გამიხარდა, რომლებიც თავიანთი ცეკვით იხსენებენ მას, მასთან მუშაობას, მის შენიშვნებსა თუ მითითებებს. ახლა მათი სახეები, ჩემთვისაც ახლობელია. ალბათ, ისინი მოციქულებივით გაიფანტებიან დედამიწაზე და ადამიანებს აამეტყველებენ ჟესტების ენაზე. იქნებ, რომელიმე მათგანმა ჩვენსკენაც იმოღვაწევოს...
მერე შევისვამთ ზურგზე ხეებსა და ბუჩქებს და თუკი დასვენება მოგვესურვა შუაგულ მზეზე, ჩრდილი უკვე გარანტირებული გვექნება. შევისვამთ საკუთარ ცოლებსა და ქმრებს, შვილებს, ტკივილებსა და სევდებს...

შემდეგ კაცთა და ქალთა სევდა, ცხოველთა, მამაკაცთა, საგანთა, მცენარეთა, მიწათა სევდა, სულთა და ემოციათა, სქესთა და ვნებათა სევდა შეჯამდება აბსურდული სევდის სიიოლეში. ეს სვდათა სევდა იქნება. ეს პინა ბაუში იქნება.

ეს კი პინას სასაფლაო, ასე გამოიყურება მისი სამუდამო განსასვენებელი. როდესაც ამ ფოტოებს ვუყურებდი, ვფიქრობდი იმ სიმშვიდეზე, რასაც საფლავი უნდა აღძრავდეს. ასეთი წარმომედგინა, ბუნებასთან იდილიურ მყოფობაში და პატარა ტრაფარეტიანი წარწერით "Pina": აქ დარჩენილებსაც ხომ უნდა ვუჩვენოთ მიმართულება...

P.S.
სტატიები პინაზე:
1. ცხელი შოკოლადი - "PINA, რომელიც არ იწონება"
2. eva.ge - "პინა ბაუში (Pina Bausch)"
3. ჯორჯ პაიკის ბლოგი - "ცეკვა სკამთან"
4. demo.ge - "თქვენი პირადი ბაუში"
5. ლიბერალი - "პინა თბილისშია"
6. ლიბერალი - "ცეკვები სიზმარსა და ცხადში"