კრიზისი, რომელიც იწყება ახლა

კრიზისი ყველა საწყის პროცესს სდევს თან.

და თუკი მეგონა, რომ ეს ჩემს ხლოგს არასოდეს შეეხებოდა, ალბათ, სწორედ ახლა გამართლებულია გამოვიყენო ეს სიტყვა.

ხლოგი კრიზისშია.

რა მნიშვნელობა აქვს მიზეზს, როდესაც ვეღარ ვახერხებ წერას.

დრო არ მყოფნის?

შეიძლება ითქვას.

ხარისხსა და რაოდენობას შორის არჩევანს, ყოველთვის პირველის სასარგებლოდ ვაკეთებდი და ნელ-ნელა უფრო ვმკაცრდები ამ მოთხოვნის მიმართ.

"დრაფტებში" სულ რაღაც 5 პოსტი ელოდება დამუშავებას. ხუთივე ისეთი საინტერესო და რთულია.

მიფუჩეჩება არ მინდა.
არტ-საღამოებს ვეღარ ვესწრები, ამიტომ ნიუსებიც შემომაკლდა.

სამაგიეროდ, სხვა საინტერესო პროცესები ხდება ჩემსკენ: ცხოვრებაში პირველად "მობეზრება" ინტერნეტ სამყაროს მიმართ, თავისი ფეისბუქით, ბლოგებითა და მთელი უგუუგლესი სამყაროთი.

თუ აქამდე ვირტუალურში ძალიან კომფორტულად ვგრძნობდი თავს, ახლა სადღაც შუაში ვარ გაჭედილი და რეალური ურთიერთობების მოთხოვნილება  მიმძაფრდება. ადამიანების ნდობა დამიბრუნდა? არა, რა სისულელეა.

მაგარია, როდესაც შვიდსაგნიანი სემესტრის დროს, ერთი კურსი ისეთ ლექტორიანი გამოერევა, რომ კიდევ სხვანაირ გავლენას მოახდენს და შეცვლის რაღაცებს.

ცვლილებები ყოველთის კარგია. კარგია და საინტერესო, საინტერესო და აუცილებელი, აუცილებელი და... და კრიზისულიც.

ზუსტად არ ვიცი ისევ რა მინდა, კვლავ დანაწევრებულად აღვიქვამ "მე"-სა და სხვა დანარჩენებს.

უკვე სხვანაირად აღვიქვამ თეატრს. გამორიცხულია სხვანაირად არ აღიქვამდე, როდესაც მთლიან განვითარებას სწავლობ ეტაპობრივად და საუკუნეობრივად ეცნობი მსოფლმხედველობრივ განვითარებას, ინტერესებს, სულის ინტერპრეტაციებს.

თავისუფალ დროს ბიბლიას, "ფსიქოლოგია და ცხოვრებას", ძმებ კარამაზოვებს ვკითხულობ.
პარალელურად პიესებს: "მედეა", "ოიდიპოსი", "ანტიგონე", "ჰამლეტი", "მაკბეტი", იონესკოს "მაკბეტი"... რთულადაა საქმე?

შექსპირი ადრე წავიკითხე. და მახსოვს, მაშინ მომწონდა. ახლა აღარ, თუმცა სხვანაირად გავიაზრე და დავინახე.

დღევანდელი თეატრი ჩემთვის უპულსო და მკვდარია -  ის ვერანაირ განცდას ტოვებს ჩემში, ვერც მაფიქრებს და ვერც მართობს.

ჩემი თაობა სწორედ ამიტომ ვერ ივლის თეატრში. იქ ძირითადად ყველაფერი მოძველებულია. განახლებაა საჭირო. მით უმეტეს ახლა, როდესაც თეორიულად დამიდასტურდა, თურმე რატომ ვიყავი იმედგაცრუებული.

აი, ახლა ვიხსენებ, რა სპექტაკლები მაქვს ნანახი და ჩემში არცერთი სიუჟეტი ამოტივტივდა. ცხოვრების თეატრი გაცილებით საინტერესო მეჩვენება? უკვე მოსაბეზრებელია ცხოვრების თამაშსა და ჭადრაკს შედარება, მაგრამ ეგრეა და რა ვქნათ...

მე შევეცდები კრიზისი ამ ჩანაწერს შევატოვო და ვიფიქრო რაიმე სხვა უსაზღვროებაზე ან ვუსმინო ამ სიმღერას და კიდევ ადამიანებზე დავიბოღმო, ჩემს თავს რომ  მახსენებენ...

I don't like you're human
You remind me of the things I hate in me
I don't like you're human
Cause you show me how imperfect I can be

Human
You're so lonely lonely lonely
Human
I guess you're only only only
Human mmmm Human
I guess you're only only only
Human Human mmmm